14 listopada 2008 o godz.17.00 odbył się wernisaż wystawy Katarzyny Porczak "Metafora teraźniejszości".
Artystka zaprezentowała zestaw rysunków, których motywem przewodnim jest kobieta.
Wystawę można oglądać do 4 grudnia 2008.
KATARZYNA PORCZAK
Katarzyna Małgorzata Porczak absolwentka Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Dyplom uzyskała z Wyróżnieniem w 2007 roku w Pracowni Rzeźby Prof. Adama Myjaka. Założycielka nieformalnej grupy artystycznej „Kolumna sztuki” istniejącej od 2004 roku Projekt nawiązuje do „Otwartej Pracowni” oraz Flesh - Mob. Prezeska oraz założycielka Stowarzyszenia Działań Artystycznych Art. Revo tworzącego Peron Sztuki. Obecnie współpracuje z Ośrodkiem Praktyk Teatralnych Gardzienice jako Kuratorka Galerii.
O swojej sztuce mówi:
Forma wypowiedzi, którą uprawiam jest działaniem na pograniczu dwu i trój wymiaru.
Moje prace rzeźbiarskie stanowią ażurowe, budowane z drutu
formy-części ciała ludzkiego. „Obiekty" te łączą w sobie symbol świata realnego oraz tego nierzeczywistego "wirtualnego". Świata naszych preferencji, narzucanych norm, zachowań, ogólnie pojętej kultury masowej jednocześnie będącego również pragnieniem, dążeniem do doskonałości pozbawionej kompleksów, lęków, poszukiwania piękna "absolutu".
Moje prace mają ścisły związek z człowiekiem i to on właśnie stanowi dla mnie obiekt poszukiwań i zmusza do refleksji nad "immanens" rzeczywistości nie posiadającej obiektywnego bytu przyjmującej przeżycia podmiotu za jedyne źródło poznania świata.
The form of performance I practice, is an action of borderland between 2 and 3 dimensions.
My sculpture works are open-work and made-of-wires forms, which are the human body parts. These “Objects” combine the symbols of real and virtual worlds. The world of our preferences, imposed norms, generally comprehended mass culture, simultaneously being the desire, aspiration to the perfection devoid of complexes and fears, the seeking of the beauty of “absolute”.
My works strictly refer to the human and he is my object of search and it makes you to some reflection over “immanens” – the reality with no objective existence, which receive the subject’s feelings as the only source of learning the world.
